حسين آموزگار عشق

سيد حسين رضوي — Thu, 25 Jan 2007 23:04:00 GMT

سلام برتوحسين

سلام بر هر چشمي كه نام تو اشك مي نشاندش

سلام بر هر دلي كه با ياد تو آرام مي گيرد

و سلام بر تو يا مهدي كه نام تو يادآور حسين است.

چه زود مي گذرد ...... انگار همين ديروز بود كه با پروردگار خويش در عرفات نجوا مي كردي كه:

ماذا وجد من فقدك و ماالذي فقد من وجدك

آن كه تو را گم كرده چه يافته است؟

وآن كس كه تو رايافت دگر چه چيزي از دست داده است؟

و مي گفتي؟

الهي كيف اعزم و انت القاهر و كيف لا اعزم وانت الآمر

خدايا چگونه عزم كنم بر طاعتت ، حال آنكه تويي قاهر و چگونه عزم نكنم ، حال آنكه تويي آمر.

عزم سفر نمودي وآماده شدي براي سفر به سوي محبوبت چرا كه جدت رسول الله همان شب كه در كنار قبر او به خواب رفتي به تو گفته بود كه خدا مي خواهد كه تو را كشته ببيند پس گفتي:

الهي اخرجني من ذل نفسي وطهرني من شكي و شركي قبل حلول رمسي

اي خدا مرا از ذلت و خواري نفسم رهايي ده و ازپليدي شك و شرك جانم اك ساز پيش از آنكه مرگم فرارسد و خداي من بك انتصر فانصرني و عليك اتوكل فلا تكلني.

و به راستي كه دلت پر بود از معرفت محبوب آنگاه كه مي گفتي : انت الذي اشرقت الانوار في قلوب اوليائك حتي لم يحبوا سواك

و به راستي كه اغيار را ز دل خويش محو كرده بودي و جز محبت خدا در دلت نبود آنگاه كه مي گفتي: انت الذي ازلت الاغيار عن قلوب احبائك حتي لم يحبوا سواك .

و اكنون سه روز است كه در كربلا به انتظار نشسته اي تا آن خواب شيرين تعبير شود و موعد آن سفر كه مدتها در انتظارش بودي فرا رسد.....................................(ادامه در پست بعدي)

از كرانه كوثر

سيد حسين رضوي — Mon, 26 Jun 2006 04:58:00 GMT

فاطمه! اى گلواژه آفرينش!

كجا زبان ما را رسد كه وصف تو گوييم و كجا به انديشه ما آيد كه ذكرتو آريم، و كجا توان قلم بود كه نقش حسن تو نويسد و كدام آينه است‏كه درخشش نور تو را بتاباند.

فاطمه! اى بزرگ‏بانو!

اى نام تو، جامع كمالاتت كه گوياى عصمت آتش‏سوز توست. اى آن كه‏دامنت، رسالت‏سردار توحيد را پرورد. اى آن كه مهر رخت،خورشيد فروزان مريم و آسيه و خديجه را فزونتر است; چرا كه‏جهان بانوان را تو سرورى. اى آن كه شهد شهادت سوزانت را ازچشمه صداقت و اخلاص چشيده‏اى. اى آن كه بر گرده گيتى، دوريحانه مصطفى(ص) را مادرى، پس نقش‏آفرين كربلاى 61 تويى; آرى‏تويى. اى آنكه بر در بهشت، نامت نقش بسته است، تو مظهر خشم‏خدايى، تو جلوه‏گاه رضاى حقى.

و تو اى نامت، زينت‏آراى آستانه بهشت، تو چه ديدى؟ چه كشيدى كه‏جز خداى، خبر ندارد! آن فرشته كه تسليت‏بخش دل آزرده و به‏غم‏نشسته‏ات بود، چه مى‏گفت؟ چگونه تسليتت مى‏داد؟

فاطمه! اى دختر رسالت!

اى به حق واصل! اى ناجى شانه‏هاى در بند بردگى! همه مى‏گفتند: اين‏دختر رسول خداست، او فرزند رهبر ماست. ولى تو يادگار همسرت‏را از گردنت‏باز مى‏كنى، و گردنى را با بهاى آن آزاد مى‏سازى، چرا كه‏مايه مسرت قلب پيامبر است.

فاطمه! اى زاير قبر شهيدان!

تو گلواژه شهادتى. تو بهشتيان را جلودارى. تو مظهر حيايى. چه كسى‏را رسد كه فرداى قيامت در مسيرت سر بر آرد. اى خلايق! سر فرودآريد! چشم فرو بنديد كه حيا مى‏آيد. پس چگونه بود كه همين ديروز،آرى آن روز كه در سوگ بودى، تو را حرمت نداشتند؟ چه كسى درخانه توحيد را پاس نداشت؟ چه كسى جمع بهشتيان را پريشان كرد؟تو را پدر، «شافعه‏» خواند چرا كه بانوان بهشتى به شفاعت تو دربهشت‏خانه گزينند.

فاطمه! اى واژه خوشبختى!

تو واژه خوشبختى را معنا بخشيدى. تو توحيد را خانه‏دارى كردى.دستى كه چرخ هدايت را مى‏گرداند، همو آسياى كوچك خانه‏خويش را براى پخت گرده نانى مى‏چرخاند. شاهدش دست پينه‏بسته‏و تاول‏زده است. همو كه در كنار خندق براى پدر، گرده نانى مى‏برد، وهمو كه شمشير مجاهد مردى چون على مرتضى(ع) را مى‏شويد، و هموكه در دفاع از ولايت و فدك كه مظهر افشاى دوزخيان و دشمنان‏سامرى‏نسب بود، به خطابه مى‏نشيند، آرى، همو غنچه دامن خويش‏را به سينه مى‏چسباند تا از گريه باز ايستد و مهر مادر بچشد.

پيداي پنهان

حسين آموزگار عشق

از كرانه كوثر